Aromatyczny placek z dodatkami zwany Pizza

9 lutego obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Pizzy.

To doskonała okazja, aby poznać historię „placka z sosem pomidorowym i serem”, sposób przyrządzania oraz rodzaje.

Pizza to jedno z najpopularniejszych dań na świecie. Amatorów tego „placka z dodatkami” na świecie nie brakuje, również w Polsce cieszy się ogromną popularnością. Zarówno w dużym mieście jak też w mniejszej miejscowości znajdują się pizzerie proponujące włoskie specjały. Ilość dodatków wykorzystywanych do skomponowania pizzy jest tak duża, że każdy znajdzie odpowiednią kompozycję dla siebie. Margheritta, Stromboli, Napoletana, Quattro Fromaggi, Tuna… ilość proponowanych rodzajów pizzy może przyprawić o zawrót głowy. W Międzynarodowym Dniu Pizzy warto zarezerwować stolik i wybrać się ze znajomymi do pizzerii, by delektować się włoskim smakiem.

Poznajmy historię pizzy.

W dokumencie z 997 roku po raz pierwszy pojawia się słowo Piza. W XVII wieku mianem pizzy alla mastunicola określano wypiek przyprawiony bazylią i serem.

Kiedy po odkryciu Ameryki przywieziono pomidory do Italii zaczęto wykorzystywać je do przyrządzania pizzy. Pizzerie czyli lokale gastronomiczne pojawiły się po raz pierwszy w XVIII wieku w Neapolu. Były na tyle popularne, że zainteresował się nimi król Ferdynand II Burbon i odwiedził jeden z nich, co w znaczny sposób przyczyniło się do wzrostu popularności pizzy. Jak podają kroniki, w 1889 roku jeden z kucharzy, Raffaelo Esposito, zadedykował królowej Małgorzacie Sabaudzkiej trzy rodzaje pizzy: ”alla mastunicola” (z serem i bazylią), ”marinara” (z pomidorami) – te dwa rodzaje były już dobrze znane – oraz nową wersję: z mozarellą. Ostatnia pizza najbardziej przypadła do gustu królowej. Od jej imienia pizza ta do dzisiaj zwana jest ”margeritą”.

We Włoszech wyróżnia się dwa rodzaje pizzy: neapolitańską i rzymską.

Pizza rzymska ma grubsze ciasto – od 1 do 2 cm, aby dobrze podtrzymywało składniki, oraz mocno zarumienione i podniesione brzegi.

Pizza neapolitańska jest bardzo cienka (maksymalnie 3 mm) i nie ma zaokrąglonych brzegów. Pizza neapolitańska wytwarzana jest z lokalnych składników takich jak pomidory San Marzano, które rosną na polach wulkanicznych na południe od Wezuwiusza, i mozzarelli z mleka bawolic (mozzarella di bufala campana). Zgodnie z zasadami wytwarzania tego gatunku pizzy, mąka musi być typu 00 (mąka włoska, pszenna bardzo drobno mielona, na pył, bardzo bogata w gluten, wysokoelastyczna, całkowicie pozbawiona otrębów, śnieżnobiała). Pozostałe składniki ciasta to: drożdże piwne, woda pitna, sól (morska lub kuchenna), oliwa z oliwek. Aby ciasto było doskonałe musi być wyrabiane ręcznie lub z użyciem wolnoobrotowego miksera. Wyrośnięte ciasto powinno być formowane tylko rękami, bez użycia wałka lub innych przyrządów mechanicznych. Pizza musi być przygotowywana w piecu opalanym drewnem. Może mieć grubość ok. 0,4 cm w środku i brzegi wysokości 1-2 cm. Po wypieczeniu powinna być chrupiąca, krucha i aromatyczna, o charakterystycznie przyrumienionych brzegach. W 2009 pizza „neapolitańska” została zastrzeżona przez Komisję Europejską, jako wyrób tradycyjny.

A Ty jak spędzisz Międzynarodowy Dzień Pizzy? Jakie dodatki zagoszczą na Twoim „placku z sosem pomidorowym i serem”? Wybierzesz się do pizzerii? Zamówisz do domu? Sam przygotujesz pizzę?

Wszystkim życzę smacznego Międzynarodowego Dnia Pizzy J

Renata

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *